Mostrando entradas con la etiqueta Educación. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Educación. Mostrar todas las entradas

miércoles, 8 de abril de 2009

El arco iris del autismo

Mi blog amigo: hablapormidiceiago nos ha dado un Premio a los anónimos con el AUTISMO (del que me siento muy honrada), ya que a principios de este mes ha tenido lugar el Día Internacional para la concienciación sobre el Autismo. Por ello os proponemos que nos acompañéis en el viaje a este ARCO IRIS tan especial.:

El ARCO IRIS DEL AUTISMO

lunes, 22 de septiembre de 2008

Operación cole

No sé si os pasa pero cuando tengo que planificar el nuevo año que empieza, pienso en el mes de septiembre y no en enero como quizá cabría esperar. Este septiembre nos ha traído una novedad muyyyyyyyyyy importante y es que Laura ha empezado en el "cole de mayores", y estamos los padres más que los niños con el período de adaptación, porque es un cambio en nuestras vidas... y todos los cambios al principio cuestan. Hay que levantarse, arreglarse, y desayunar con "ritmo"...y ya se sabe que los niños tienen su propio compás que lógicamente no es el nuestro. Me he propuesto levantarme con tiempo, para que no sea demasiado precipitada la salida...., y en esas andamos. Entramos a las 9 de la mañana, y digo entramos porque en el reparto de tareas "parejiles", me he adjudicado la tarea de llevarla al cole e ir a buscarla. Y la verdad es que por ahora estoy encantada con esta atribución. Allá nos vamos las dos por la mañana tan contentas, en el coche y sonando "nuestra canción favorita" como dice Lauriña. ¿¿¿ Queréis saber cual es actualmente nuestra canción favorita verdad pillines???....je,je,je.... os costaría acertarla...porque Luis ha rescatado del baúl de los recuerdos una serie de canciones y nos ha hecho un popurri que no tiene desperdicio, y la peque como no podía ser de otra manera, ya nos ha dicho cual le gusta. Así que las dos cantando, con nuestro inglés macarrónico vamos camino al cole (cuando paramos en los semáforos miro de reojo porque digo yo que van a pensar que va una mamá loca al volante cantando!! bufffff pero lo cierto es que está siendo un momento compartido del día de lo más especial.
La canción??????????? You are my world de Communards.....que no os suena.....pues escuchad la marchilla que da!!!. Además mi pobre inglés es capaz de traducir el estribillo nada más pero con ,eso me imagino el resto....En fin, para los que la queráis oir: Tú eres mi mundo...¿qué más se puede pedir????





Por último contaros que la profesora de Laura se llama Fina, que tiene "cincuentaytantos" y que nos ha causado muy buenas vibraciones...recibe a los niños sentadita en una silla pequeña, para hablarles a su altura, los mira, los toca, los acaricia, de lo más acogedora.... y con una paciencia. Me ha recordado a mi amiga de blog Susana. Y es qué se nota muchísimo cuando al trabajo se le pone cariño!!!.

sábado, 20 de septiembre de 2008

Aprender a compartir


Como tengo una hija única de 3 años y 4 meses, una de las cosas que más me preocupan de su educación, es que aprenda a compartir sus cosas con los que le rodean, o dicho desde la vertiente de los educadores, enseñarles a compartir. Por eso estoy super-receptiva a todo tipo de información relacionada con esto, y este verano no me pasó desapercibida una investigación de la que se hicieron eco todos los medios de comunicación, su titular venía a decir algo así: un experimento demuestra que los niños aprenden a compartir después de los siete años de edad. Según este estudio, los niños dejan de ser egoístas y aprenden los principios de justicia e igualdad a partir de los 7 u 8 años de edad, según un estudio publicado por la revista científica británica Nature. Tras un experimento sociológico con niños de entre 3 y 8 años, investigadores de la Universidad de Zurich (Suiza) y del Instituto Max-Planck para Antropología Evolutiva descubrieron que los pequeños comienzan a compartir de forma altruista a partir de los 7 años. A esta edad los niños también empiezan a considerar al otro con buena voluntad y tratan a sus amigos como lo harían los adultos. Según el equipo investigador, ser consciente del otro es decisivo para lograr y mantener la cooperación en grandes grupos.
Además consideran que este comportamiento altruista diferencia al ser humano del resto de los animales, como los chimpancés, que son egoístas durante toda la vida.
Los científicos dividieron a los 229 pequeños que conformaban la muestra en grupos de dos y dieron a uno de ellos la posibilidad de elegir entre ganar un caramelo y no darle nada al compañero o que ambos ganaran un caramelo.
A pesar de que su recompensa no variaba al dar al otro niño un dulce, muchos de los niños de 3 y 4 años optaron por privar a su compañero del preciado premio. Sin embargo, el grupo de pequeños de 7 y 8 años optó mayoritariamente por la opción más justa. Los investigadores explican que los niños de 7 y 8 años no fueron sin embargo completamente justos, ya que solo lo dieron cuando conocían al compañero. ¿Qué os parece el artículo???
Bueno por lo que veo, aunque hay que estar ahí al pie del cañón, todavía hay que esperar...

sábado, 31 de mayo de 2008

La cucarachita Martina

En estos tiempos en que la cultura de lo audiovisual tiene tanto peso, me gustaría que no olvidáramos la importancia del cuento, basado en nuestra tradición oral, o incluso el cuento totalmente reinventado. Estos día he tenido que hacer un trabajo sobre la importancia del cuento en la etapa infantil, concretamente se habla de "la dramatización del cuento" que viene a ser algo así como echarle "cuento al cuento", valiéndonos de gestos, entonaciones etc. Concibiendo el cuento no como algo rígido sino totalmente flexible y adaptándolo a las edades y características del niño al que se lo contemos.

A mi hija le encantan. Lo cierto es que no todos los días está uno igualmente inspirado, y hay días que uno cuando llegan la hora de acostarse y contar el cuento, está sin gota de energía...pero si aprovechamos ese día en que estamos de humor,(llega con uno al mes) y con fuerza, nos sorprenderán los resultados.

Contar cuentos es todo un arte, como tal hay personas con más aptitudes con otras, pero ante la mirada de un niño, todos deberíamos dejar de lado el miedo a hacer el ridículo, y contar el cuento valiéndonos de aquellos recursos que tengamos. Así como todo arte, también se aprende y se ensaya, y aunque la mayoría de nosotros nunca llegaremos al nivel del que pongo en el vídeo (es una delicia verlo), podemos intentarlo, y veremos que con muy poco, ellos responden entusiasmados.

Por lo demás señalar como a través del cuento, iniciamos al niño en el mundo fascinante de la lectura.

El cuento que pongo va destinado a niños de 5 años (atención a la caras, y como son capaces de seguir e interactuar en un cuento bastante complejo ).

viernes, 16 de mayo de 2008

Unha vez tiven un cravo

Eu teño un poema en galego, que me encanta e que aprendín de memoria sendo moi nova (en plena adolescencia), é como non podía ser doutra forma, de Rosalía de Castro, da súa obra Follas Novas, e di algo así:




Unha vez tiven un cravo
cravado no corazón
i eu non me acordo,
xa se aquel cravo era,
de ouro, de ferro, ou de amor.
Solo sei que me fixo un mal tan fondo,
que tanto me atormentou,
que eu día e noite,
sen cesar, choraba
cal chorou Madalena na pasión.
Señor que todo o podedes,
pedinlle unha vez a Dios,
daime valor para arrincar dun golpe,
cravo de tal condición,
e deumo Dios, e arrinqueino.
Mais , quen pensara,despois
xa non sentín máis tormentos,
nen souben o que era a dolor,
souben so que non sei que me faltaba
onde o cravo faltou.
E seica, seica tiven soidades de aquela pena
bon Dios, este barro inmortal que envolve o espíritu,
¿quen o entenderá Señor?

Día das Letras Galegas

Supoño, e supoño ben, que teño unha asignatura pendente co galego, porque aínda que cando me falan en galego, sempre trato de contestar en galego. Sei que non o falo ben, é que non teño fluidez. Pero bueno entendo que unha lengua é un patrimonio cultural de incalculable valor. E mañán é un día importante para a nosa lingua, e para os galegos. Ahí vai o meu graniño de area.


A última película íntegramente en galego, e con todo o equipo de Galicia (parece ser que no mundo audiovisuai, e no mundo da interpretación temos unha canteira fantástica), se chama PRADOLONGO, empezou moi modestamente presentándose en asociacións, institutos, e colexios, e parece ser que gustou moito en todolos festivais ós que foi. Eu todavía non a vin, pero espero vela. Ahí vai o trailer cunha canción preciosa.